تبلیغات
ورزش - ورزشهای هوازی

ورزش

جمعه 4 بهمن 1387

ورزشهای هوازی

نویسنده: شاهواری   طبقه بندی: نگاهی به رشته های ورزشی، 

ورزشهای هوازی Aerobic Exercises

همه می دانیم که ورزش در کنار تغذیه سالم بعنوان یکی از مناسبترین روشها برای ارتقاء کیفیت زندگی و افزایش نشاط و شادابی در افراد جامعه ایفای نقش می نماید، البته آنچه که مسلم است و توجه به آن ضروری است اینکه تمرینات ورزشی زمانی اثرات مفید خود را بطور کامل نمایان می سازد که برنامه های منظم و تداوم در اجرای آن مد نظر قرار گیرد .
از نظر عمومی اثر مثبت ورزش بخصوص در برنامه هائی که تمرینات هوازی را بدنبال داشته باشد علاوه بر افزایش اعتماد بنفس، کاهش افسردگی و اضطراب، بهبود خواب شبانه، تسهیل و روان شدن دامنه حرکت مفاصل و افزایش انعطاف پذیری عضلات تاندونها و لیگانها را باعث می شود.
در حیطه تخصصی می توان کمک به کنترل برخی بیماریها همچون پرفشاری خون، قند خون بالا، چربی خون بالا یا پوکی استخوان و برخی بیماریهای قلبی و عروقی را ذکر نمود.


به طور کلی سیستم های انرژی در بدن بر سه نوعند :

1- سیستم انرژی (ATP-Phosphocreatinine) :
که انرژی لازم نیروهای انفجاری را تامین کرده و بسیار کوتاه مدت است (5 تا 10 ثانیه) تمرین در این سیستم باعث افزایش سرعت و چابکی می گردد. تمرینات با وزنه سبک تر و تکرار بیشتر که بر سرعت و ناگهانی بودن حرکت تاکید دارند ؛ به تقویت این سیستم انرژی کمک می کنند
.

2- سیستم انرژی آنائروبیک (بی هوازی) :
این سیستم نیرو با مدت زمان متوسط (60 تا 90 ثانیه) ، انرژی را از راه گلیکولیز تامین می کند تقویت این سیستم امکان فعالیت های سریع و شدید را بطور مداوم ، برای دوره های زمانی کوتاه ، فراهم می نماید.

3- سیستم انرژی آئروبیک (هوازی) :
تقویت این سیستم امکان ورزش های مداوم با شدت بیشتر را فراهم می کند در افراد با تناسب بدنی ، انتقال اکسیژن به بافت ها و عضلات کارآمدتر بوده و بازگشت به وضعیت عادی پس از یک روز ورزش و تمرین سخت، سریعتر است.
تمرینات هوازی جزء اصلی برنامه تمرینات اسکلتی – عضلانی پیشگیری کننده است. اثرات محافظت کننده قلبی – عروقی این نوع تمرینات به خوبی شناخته شده و برای ورزشکاران استقامتی به منظور بهبود حداکثر جذب اکسیژن ضروری است و آثار اثبات شده آن عبارتند از :
1- افزایش ضربان قلب و میزان خون خروجی از قلب
2- افزایش حجم و تعداد تنفس در دقیقه
3- افزایش تراکم مویرگ ها
4- افزایش تعداد میتوکندری ها و آنزیم های اکسیداتیو آنها
5- بهبود استفاده از اسیدهای چرب آزاد
6- افزایش درصد فیبرهای عضلانی
که مجموعــه این عوامــل باعث تجمع دیرهنگام لاکتات در خون و کاهش خستگی عضله و نیز بهبود عملکرد سیستم اسکلتی عضلانی می گردد.

دانشمندان می گویند دویدن در مسافت های طولانی احتمالا از عوامل شتاب دهنده به روند تکامل اندام انسان امروزی بوده است. محققان آمریکایی می گویند که انسان دوی مقاومت را در حدود دو میلیون سال قبل در جستجوی شکار آغاز کرد که بر نحوه شکل گرفتن اندام او اثر گذاشته است

مطالعه تازه که در نشریه "نیچر" منتشر شده است می گوید که شکل گرفتن باسن های بزرگ، توازن سر و پاهای بلند در جریان روند تکامل، به انسان در جمع آوری آذوقه کمک کرده است. پروفسور دنیس برامبل، از دانشگاه یوتا و پروفسور دانیل لیبرمن از دانشگاه هاروارد در مقاله خود نوشتند که انسان های اولیه احتمالا مجبور به دویدن در فواصل طولانی برای تعقیب شکار یا جمع آوری لاشه حیوانات در دشت های آفریقا بوده اند

این دانشمندان می گویند انسان بدون دویدن و تکامل ناشی از آن، همچنان دارای پاهای کوتاه، سر کوچکتر و حالت خمیده می بود. درحالی که انسان ها در مقایسه با بسیاری از حیوانات دونده های سریعی نیستند، اما در مسافت های طولانی دونده های خوبی به حساب می آین

این دو دانشمند پس از مطالعه 26 مشخصه بدن انسان که برای دوی مقاومت ضروری است، نتیجه گیری کردند که انسان ها احتمالا به این دلیل از اجداد خود (که مانند میمون بودند) تکامل یافتند که می توانستند در فواصل طولانی بدوند. ساختمان جمجمه برای جلوگیری از داغ شدن سر، لیگمان ها برای جهش، پاهای بلند برای افزایش طول قدم ها و حرکت آزاد سر و شانه ها برای کمک به ایجاد توازن از جمله مشخصه های مهم برای دوی مقاومت است

دانشمندان گفتند که آن دسته از اجداد انسان موسوم به استرالوفیتکوس ، که دونده های خوبی بودند در فرآیند "انتخاب طبیعی" به حیات خود ادامه دادند درحالی که انواع پا کوتاه تر آنها منقرض شدند. پرفسور برامبل گفت: "امروز دوی مقاومت عمدتا یک نوع ورزش و تفنن به حساب می آید، اما ریشه های آن احتمالا به قدمت پیدایش نوع انسان است و شکل اندام انسان تا حدود زیادی زیر فشار نیازهای دویدن شکل گرفت .


میزان فعالیت آئروبیک ( مثل پیاده روی , دوچرخه سواری , ورزش های آبی ) لازم برای سلامت قلبی عروقی به اندازه ای نیست که مبتلایان به آرتروز نتوانند به دست آورند. بیماران مبتلا به آرتروز مفاصل اندام تحتانی که قادر به انجام ورزش متوسط تا شدید حد اقل برای سه روز هفته ( یعنی 70 تا 85% حد اکثر ضربان قلبی می باشند ) -  می توانند قابلیت و سلامت خود را بدون بدتر شدن درد مفاصل یا افزایش نیاز به داروهای مسکن بهبود دهند. در افراد مبتلا به آرتروز که به طور مداوم در این سطح ورزش می کنند , ناتوانی و درد مفصل کاهش و قابلیت عضلانی و قلبی - عروقی ( قدرت و تحمل ) بهبود می یابد.همچنین بهبود عملکرد, کیفیت زندگی و افزایش سرعت راه رفتن در این افراد گزارش شده است. مبتلایان به آرتروز مفصل ران یا زانو می توانند ورزش های آموخته شده را با اطمینان انجام دهند.

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :